Pochodzenie
Do Europy goździki trafiły dopiero około XI wieku. Jak wiele innych egzotycznych przypraw pod portugalskim i holenderskim panowaniem, podlegały rygorystycznym ograniczeniom uprawy. Holendrzy, aby utrzymać wysoką cenę na rynku, organizowali niszczycielskie ekspedycje na wyspy gdzie znajdowały się nielegalne uprawy. Chociaż za wywóz goździków groziła kara śmierci, francuski gubernator Pierre Poivre zorganizował wyprawę, żeby wykraść sadzonki goździkowca korzennego. Miało to miejsce w XVIII wieku i jedynie dwa ze zdobytych w ten sposób drzew zakwitły na Mauritiusie. Sukcesem zakończyło się natomiast zasadzenie drzew na wyspach Zanzibar, Pemba i Madagaskar. Sułtan Zanzibaru zarządził, że każdy kto posiada kawałek ziemi zobowiązany jest uprawiać drzewo goździkowe. Za niewypełnienie rozkazu karano wywłaszczeniem. Zgodnie z tanzańskim prawem za przemycanie goździków z Zanzibaru i Pemby do dziś grozi kara śmierci, a złote goździki zdobią flagę państwową Zanzibaru. Goździk to wysuszony pąk kwiatu goździkowca korzennego, niewielkiego, wiecznie zielonego drzewa, kształtem faktycznie przypominający małe gwoździe. Największe plantacje goździkowca korzennego znajdują się na Madagaskarze a także w Indonezji, Zanzibarze i Mauritiusie. Jest on uprawiany również w Tanzanii, Malezji i Grenadzie. Ciekawostką jest, że aby zebrać pierwsze plony trzeba czekać aż 20 lat, tyle bowiem czasu dojrzewa goździkowiec. Ale matka natura jest sprawiedliwa - ci, którzy przeczekają lata dojrzewania rośliny będą korzystać z jej dobrodziejstw przez kolejnych pięćdziesiąt lat, zbierając plony dwa razy w roku. Zbiory jednak nie należą do łatwych, gdyż pąki kwiatowe nadające się na przyprawę powinny być zrywane w odpowiednim momencie, tzn. gdy są odpowiednio duże, ale jeszcze przed ich otwarciem się. Następnie kwiaty suszy się przez kilka dni w pełnym słońcu. Dlatego między innymi najodpowiedniejsze warunki do uprawy goździkowca stwarza klimat podrównikowy morski.
W kuchni
W kuchni goździki można stosować zarówno do potraw słodkich, jak i pikantnych: pasztetów, duszonej wołowiny, potrawki z zająca, pieczonej szynki, korzennego chleba, czy do kompotów z jabłek i gruszek. Znajdują również zastosowanie w wędliniarstwie i cukiernictwie, a także do wyrobu marynat rybnych, win i likierów. Na dalekiej Indonezji goździki stosuje się do produkcji papierosów, mieszając je z tytoniem. Najbardziej chyba popularnym zastosowaniem dla tej przyprawy w kuchni jest grzaniec, który tylko z użyciem goździków smakuje najlepiej.
Właściwości
Przyprawa ma charakterystyczny, bardzo przyjemny korzenny zapach, natomiast w smaku jest piekąca. Jednak to właśnie ten charakterystyczny smak i aromat sprawiają, że goździki mają właściwości "odświeżania oddechu" - w poradnikach można znaleźć informację, że aby pozbyć się nieprzyjemnego zapachu występującego po zjedzeniu czosnku, należy rozgryźć kilka goździków. Tę właściwość goździków znali już starożytni Chińczycy: na dworze cesarza panował zwyczaj, że zwracający się do niego dworzanie musieli trzymać w ustach kilka goździków, aby ich oddech stale zachowywał świeżość. Można je również użyć do odświeżenia powietrza - w tym celu należy gęsto powbijać goździki w pomarańczę i położyć np. na Wielkanocnym stole co idealnie dopełni Świąteczną atmosferę. Goździki można także powiesić w szafie dzięki czemu ubrania będą przesiąknięte delikatnym i przyjemnym aromatem.
Goździki mają ponadto lecznicze właściwości - olejek lotny uznawany jest jako środek antyseptyczny i przeciwbólowy. Napar wtarty w dziąsła, czy nawet rozgryziony goździk, łagodzi bóle zębów.
